Wat is er veel gebeurd sinds de laatste update, kan het haast zelf niet geloven.
Bij die laatste update van 2005 vertelde ik hoe goed ik me toch voelde met het “alleen zijn”, en dat was ook zo!
Dacht niet dat ik me ooit beter ging voelen.
Toen ik op mijn appartementje zat voelde ik me reuze goed, rustig, tevree en voldaan.
Ging bijna elke dag de stad in, naar mijn vriendin, om tegen de avond blij gezind terug naar mijn huisje te gaan.
Ging ook bijna elke dag naar de supermarkt een eindje verder en dronk daarna een lekkere tas koffie in de tearoom naast de winkel. Daarna wandelde ik naar huis.
In mijn ogen kon mijn leven niet beter zijn, na al het ergs dat me was overkomen de laatste twee jaar.
Op een dag sloeg het noodlot toe….
Ik zat daar in mijn stulpje, happy te wezen, toen ik plots en zonder ook maar enige reden (dacht ik) begon te wenen. Ik kon niet meer stoppen, voelde me zo ongelukkig en snapte echt niet wat er aan de hand met me was. Zo’n verdriet, dat hou je niet voor mogelijk.
Toen ik de dag daarna weer naar mijn vriendin in de stad ging, voelde ik me nog steeds intens verdrietig.
Mijn vriendin probeerde me op te vrolijken, maar het nare gevoel bleef en werd nog erger.
Toen het tijd werd om naar huis te gaan, stortte ik in….ik wou niet alleen zijn!!!!!!????
Angelina, mijn beste en zeer spirituele vriendin, zei dat ik dan maar bij haar moest slapen die nacht.
Ze is een echte engel, geloof me.
Die nacht werden drie weken!!
Ik ging niet meer naar mijn appartementje, kwam helemaal niet meer buiten, weende 24 op 24, sliep bijna niet meer en voelde me o zo slecht.
Niet alleen door mijn verdriet, maar nu was ik ook nog eens een last voor Angelina. Zij zag het niet zo, maar zij is het gewend om alleen te zijn, en dit al héél lang.
Nu zat ze met mij opgeschept, een wenend stukje verdriet, dag en nacht. Dat kon zo niet langer vond ik.
Ik maakte een afspraak met een psychiater en vertelde haar mijn hele verhaal. Wist toen nog steeds niet waarom ik zo’n verdriet had en me zo neerslachtig en zonder moed voelde.
Ze stelde een opname voor, beginnende de week daarop woensdag.
Ik nam deze hulp met beide handen aan, want ik zag het echt niet meer zitten.
Die “woensdag” kwam eerder dan gepland…..
De zondag daarvoor werd ik alles ineens zo beu dat ik de kliniek opbelde of ik vroeger mocht komen.
Ik mocht diezelfde dag nog naar de kliniek komen, ook Angelina vond dit een goed idee, daar het mens ocharme echt niet meer wist wat ze met mij aanmoest.
Altijd maar wenen, nooit buitenkomen, niet slapen, met moeite eten etc.
Ik nam de tram en reed alleen naar de kliniek. Zag of hoorde niemand rondom mij.
De eerste dagen van mijn opname gingen in een soort roes voorbij, ik zat steeds op mijn kamer. Ging af en toe een sigaretje roken…de mensen die daar in de rookzaal waren zag ik niet eens. Stak een sigaret op, rookte ze voor de helft op en ging terug naar mijn kamer.
Na een paar dagen en de juiste medicatie werd het verdriet minder, ik huilde niet meer, maar bleef een zware druk op mijn zonnevlecht voelen.
Ik kon nu ook praten met de dokters en al gauw werd duidelijk waarom ik zo verdrietig was.
Daar ik de ergste 2-3 jaar van mijn leven achter de rug had en eindelijk rust had gevonden en die ik ook nam en er van genoot….
kreeg mijn lichaam en mijn geest eindelijk een uitlaatklep in de vorm van een depressie (en wat voor een).
Ik was dus alles aan het verwerken en dat was TE zwaar om alleen te doen.
Na een paar weken in de kliniek leerde ik daar John kennen.
John was daar ook om ZIJN verdriet onder ogen te zien en er aan te werken. Zijn vrouw had hem namelijk na 32 jaar huwelijk zeer onverwacht verlaten, hij had dat niet zien aankomen en dacht dat alles ok was in zijn leven.
John, een verstokte roker was ook steeds te vinden in de rookzaal en we praten nogal veel met elkaar, ook met andere mensen en er werd ook heel veel gelachen.
Ik was nog niet helemaal verlost van de demonen uit het verleden, maar er werd aan gewerkt.
Toen ik na een aantal weken eens naar huis mocht zei John dat hij me daar wel zou afzetten daar hij daar ook ergens woonde. Hij heeft dat gedaan, ik heb koffie gezet en we hebben gepraat tot ik weer naar de kliniek moest.
John bleef het weekend thuis.
Op die manier heb ik John beter leren kennen en hij mij ook.
We gingen van toen af allebei samen “op weekend” naar huis en er ontstond iets zeer moois tussen ons.
Voor Kerstmis werden we beiden ontslagen en onze relatie is sindsdien er alleen nog maar beter op geworden.
Intussen zijn we twee jaar verder, houden heel veel van elkaar en eigenlijk zijn we beiden nog steeds aan het genezen. Maar vinden heel veel steun bij elkaar, houden zielsveel van elkaar en samen komen we er zeker wel!
We hebben in de twee jaar dat we samenzijn heel wat zaken “opgelost” en dat was zeker niet altijd makkelijk. Daar zijn we nog steeds mee bezig, al zien we een lichtje aan het einde van de tunnel.
Mijn spirituele groei staat op een laag pitje, niet omdat het me niets meer doet, integendeel….maar ik denk dat eerst alle wolken rond mijn hoofd moeten verdwenen zijn voor ik terug groei…al doe ik dit nu ook, maar word het zo niet gewaar.
Mijn gidsen, hulpgidsen, en andere goede zielen helpen me enorm al vergeet ik soms dat ze daar zijn en ik even het “roer” aan hen kan overlaten als het me eens allemaal teveel word.
MIJN DANK DAARVOOR LIEVE VRIENDEN
Op naar een mooie en gezellige Kerst met z’n tweetjes en een zeer goed begin en verloop van 2008.
Dit wens ik aan iedereen die dit leest en denk er aan:
ALLES KOMT ALTIJD GOED
Liefs, magda