Lieve lieve vrienden van me.. 
Mijn lieve gidsen en alle gidsen die momenteel aan mijn zijde staan,
Zoals jullie uiteraard weten, mijn broer René ligt in de kliniek.
Momenteel ligt hij oncologie en wacht op een plaatsje op palliatieve zorgen. Waar hij de laatste dagen van zijn leven hier op aarde gaat doorbrengen.
René heeft een zwaar leven achter de rug, net zoals ik.
Hij heeft enorm veel lessen geleerd, hetgeen uiteraard de bedoeling is, maar het was erg, erg, zwaar!! Het zal goed zijn als hij naar "huis" gaat. Hij is moe, heel moe.
Zo dadelijk gaat hij zijn levensboek lezen en uitrusten aan gene zijde. Maar eerst word hij opgewacht door onze oma, onze nonkel Gustaaf en alle mensen die hem zeer graag zien.
Ze zullen in het gezelschap zijn van zijn gidsen en hulpgidsen die hem zullen leiden naar het mooie en zachte witte licht dat hem gaat omgeven.
De overgang zal mooi zijn, pijnloos en zacht. Daar ben ik van overtuigd!
René is nog maar 53 jaar, maar heeft in mijn ogen (en waarschijnlijk ook in de zijn) geleefd voor 106 jaar.
Hij laat een dochter en zoon na, en drie kleinkinderen, en mij, zijn 1 jaar oudere zus.
Het is zwaar, o zo zwaar!
Lieve gidsen, ik heb op veertien dagen al alle emoties gekend, denk ik, die er zijn. Van extreme woede ten opzichte van alle kwaad dat hem is aangedaan in zijn leven en waardoor hij soms op het verkeerde pad kwam te lopen.
Extreem veel verdriet, dat ik eerlijk gezegd niet ZO verwacht had.
Extreem veel medeleven en soms de onmacht hem niet te kunnen helpen zoals ik het wil.
Elke dag ga ik naar de kliniek, al ben ik soms helemaal op, ik kan het niet laten. Dan kan hij zijn cigaretje gaan roken en als hij wil een pintje gaan drinken. Alleen kan hij dat niet meer.
Het meeste van de tijd is hij enorm verward, maar soms is hij zo helder dat ik er van schrik. Vooral gebeurtenissen van vroeger weet hij nog haarfijn uit te leggen.
Soms zegt hij onbewust zo'n grappige dingen dat we samen lachen, René, John en ik.
Ik heb met hem al gepraat over zijn reis naar gene zijde, hij luistert dan heel aandachtig, hoe verward hij soms ook is. Ik zie dat aan zijn ogen die gefixeerd op mijn mond gericht zijn. Ik stel hem gerust, zeg dat hij absoluut geen angst hoeft te hebben en dat zijn oma en nonkel daar zullen zijn voor hem. Hij schijnt het te begrijpen, maar heeft bang zegt hij.....
Ik probeer zijn angst weg te krijgen, dat zal me wel lukken denk ik. Samen met jullie, lieve gidsen, en René's gidsen komen we er wel.
Mijn lieve schat John, is een ENORME hulp. Ik ben hem zo dankbaar, daar heb je geen idee van.
Hij helpt René bij het aankleden, zijn kousen aan te doen, samen met René huilen, hem zijn hand met zijn cigaretje naar zijn mond te brengen, omdat hij dat zelf niet meer kan.
Met de rolstoel naar het toilet gaan, hem helpen, ook al is René soms een beetje verlegen, ocharme.
John is ook een geweldige steun voor mij, klaagt nooit als we weer eens door het drukke verkeer naar de kliniek en terug zijden, klaagt niet als ik geen fut meer heb sommige dagen om te koken. Troost me als ik ween. John is van onschatbare waarde voor zowel René als voor mezelf.
René's dochter Saskia heeft ook natuurlijk ook enorm zwaar, evenals haar familie.
Ze kan het moeilijk aanvaarden, wat zeer begrijpelijk is.
Ik ben er voor haar en zal er ook altijd zijn. Met een fulltime job, drie kindjes een lieve man...ze heeft haar handen vol en gaat daarbij uiteraard ook elke dag naar haar pake.
Saskiaatje....ik ben er voor je!!!!!!
Ben even moe van het schrijven nu, lieve gidsen.
Neem het soms even van me over en draag me een tijdje aub.
Ben zo dankbaar voor jullie aanwezigheid.
Lieve gidsen, ik ga het voor nu even hierbij laten en weet...
Tot de volgende keer en...
IK HOU VEEL VAN JULLIE!
Lieve vrienden, 
Ben zeer blij en gelukkig met jullie aanwezigheid, waarvoor mijn onvoorwaardelijke dank en respect naar jullie toe.
John….Ik hou van je!! Meer en meer.
Licht en Liefde, magda