Dinsdag 13 maart 2012
Lieve gidsen van me 
Alweer een hele tijd geleden, en het stoort me enorm dat ik zo weinig schrijf aan jullie.
Maar om een of andere reden kan ik het echt niet. Ofwel ben ik ziek (het meeste van de tijd) ofwel heb ik de moed gewoon niet.
Ik wil deze brief zeker schrijven omdat ik jullie zo dankbaar ben.
Jullie zijn altijd bij me en dat heb ik zeker mogen ondervinden toen ik de laatste keer in de kliniek was op intensieve zorgen.
Na twee dagen griep te hebben gehad thuis, hebben mijn longen het toen opgegeven.
John heeft me toen gevonden op de badkamervloer, had alles laten lopen etc.
Met de ambulance uiteraard naar de spoedafdeling, waar ze me hebben gereanimeerd en op intensieven gelegd.
Mensen, heb ik afgezien! Het meeste weet ik zelf niet, maar ik lag aan heel veel slangetjes en tubes etc.
Ik had een dubbele longontsteking met absessen en heel hoge koorts.
Na twee dagen met een groot zuurstofmasker op, te snakken naar adem hebben ze me voor tien dagen in een kunstmatige coma gelegd.
Geen enkele antibiotica sloeg aan, ze hebben echt gevochten voor mijn leven want ik ben toen twee maal bijna dood geweest!
Ik keer daarvan voelde ik me echt "wegdrijven" en voelde me ZO goed daarbij, rustig, absoluut geen pijn, gelukkig en zalig. Maar toen ik bijna aan gene zijde was kwam ik met een vaart terug.
Het was mijn tijd nog niet.
Daar bovenop kreeg ik een schimmel in mijn bloed van één van de antibioticas.
Er werd nogmaals een andere antibiotica geprobeerd en die sloeg wel aan.
Toen ging het eigenlijk heel snel, ik bedoel, ik werd wakker gemaakt, en ik verkeerde in een soort van "echte" wereld, mijn wereld.
Wat ik toen allemaal gezien en gehoord heb. Voor mij was het allemaal zeer realistisch en ik voelde ook de emoties die met die "dromen" overeenkwamen.
Vreselijk!
Na een paar dagen was ik gelukkig helder en met kleine stapjes verbeterde het elke dag.
Ik doe mijn hoed af voor de verpleging van de ICU, het zijn echt engelen.
Toen mocht ik naar de gewone afdeling, de longafdeling.
Ik heb terug moeten leren spreken, want dat kon ik niet op intensieve, terug leren stappen, slikken, de kracht was helemaal uit me verdwenen.
Bij een onderzoek waar men normaal gesproken word in slaap gedaan, heb ik jullie gezien...
want ik mocht geen verdoving krijgen omdat mijn longen dat niet zouden aangekund hebben.
Ik heb op jullie geroepen, geroepen en geroepen....en toen waren jullie daar Worja en Anges en ook mijn oma.
Ik heb geen kik gegeven tijdens het onderzoek!!!!
Ik heb het gevoel dat er een nieuwe hulpgids bij me is, maar ik ben nog niet zeker. Kan hem nog niet zien en weet nog niet waarom hij me komt helpen, maar dat kom ik wel te weten. Zijn naam is Freddie en ik heet hem hartelijk welkom en bedank hem alvast op voorhand.
Lieve gidsen, ik ben moe nu, ik moet stoppen en gaan rusten.
Ik hou enorm veel van jullie en ben uiteraard zeer dankbaar!!!
Een hele lieve knuffel van mij en
Tot de volgende keer
IK HOU VEEL VAN JULLIE!
Lieve vrienden, 
Ben zeer blij en gelukkig met jullie aanwezigheid, waarvoor mijn onvoorwaardelijke dank en respect naar jullie toe.
John….Ik hou van je!! Meer en meer.
Licht en Liefde, magda